Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

O kişinin başında şiddetli bir iz vardı. Kavganın başına bir şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Savaşta ağır yaralar almış sığınmacıların şifa gören Danimarka merkezinde bir zaman tedavi devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günlerde kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve kalemleri sahiplerinin ihtiyacı için okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların ayrı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ile aile hayatında uyum güçlüğü.

Görevli danışmanı çaba tesir etmedi. Okul yönetimi, durumu görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı duyurdu.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı salonuna girer girmez, O çocuk ayağa kalktı, “Muallim!” söyledi koşarak dede ve ninesinin elini öpmeye aniden kullandı.

Kış aylarında ben iki] çorap. Dede çorapsız gelmişti. Ceketin altına giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman fazla koptu. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi karanlık sır kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın sık sık evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri haklı olarak yatak gece altını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanç içinde odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin de destekleriyle oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ve koordine görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde Rahman okulda koşarken kapıya. Yaralanmadı fakat canı acı duydu, uzun yoğun üzüldü. Rahman’ı avutmak için elinden tutmaya okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir adet kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap okuyor görerek uzaktan onu sessizce> izledim. Rahman, çeşitli renklerde boya kalemleriyle bir karalarken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kâğıdı getirip önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok bitkin, orada kalmak istiyor, okula gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü ve sinirlendi; benden gizlemedi. Oğul daha sonra sık sık birçok Kriminal olaylarına sorumsuzca yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından alınarak problemli çocukların eğitildiği bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.